1. Gróf og hættuleg leikbrot
Lögð er áhersla á að stöðva grófan og hættulegan leik. Við að meta hvort um grófan eða hættulegan leik er að ræða skal hafa eftirfarandi í huga (á t.d við þegar leikmaður sparkar eða slær í eða til, bregður, stekkur á, ræðst á eða hrindir mótherja): Er um ásetningsbrot að ræða? Hraði, krafur og ákveðni brotsins; Möguleiki þess sem brýtur af sér á að leika knettinum; Stofnar leikmaðurinn öryggi mótherjans í hættu? Sérstök áhersla er lögð á að útrýma tæklingum þar sem ekkert tillit er tekið til öryggis mótherjans. Dómarar skulu taka strangt á brotum sem eru framkvæmd á miklum hraða og án þess að leikmaðurinn hafi fulla stjórn á aðgerðum sínum og eykur þannig meiðslahættu mótherjans. Fyrir allar hættulegar tæklingar, (athuga stöðu fótar) sem stofna öryggi mótherja í hættu, skal refsað eins og um alvarlega grófan leik sé að ræða með brottvísun af leikvelli.

2. Skallaeinvígi
Fari leikmaður upp í skallaeinvígi, en í reynd stekkur eða ræðst á mótherja í stað þess að leika knettinum, skal honum að minnsta kosti refsað með aukaspyrnu. Huga ber sérstaklega að því hvernig leikmaður beitir handleggjum og olnbogum í slíku návígi.

5. Barátta í markteig og vítateig
Þegar taka skal hornspyrnu eða aukaspyrnu við vítateig mótherja, fjölgar leikmönnum í teigunum, barátta hefst um svæði (og knöttinn) og líkur á leikbrotum aukast verulega, t.d. að leikmönnum sé haldið. UEFA mælir með að dómari grípi til fyrirbyggjandi aðgerða með því að fresta framkvæmd spyrnunnar og veita leikmönnum tiltal. Það skal gert með mjög sýnilegum hætti, þannig að öllum leikmönnum sé ljóst um hvað sé að ræða. Láti leikmenn ekki segjast, verður dómari að taka fast á málum með áminningu eða brottvísun og aukaspyrnu eða vítaspyrnu, ef leikur er hafinn.

6. Uppgerð og leikaraskapur
Fyrir alla uppgerð, sem er til þess ætluð að villa um fyrir dómaranum, skal viðkomandi leikmaður áminntur fyrir óíþróttamannslega framkomu.

7. Hefnibrot
Þegar um er að ræða hefndarbrot leikmanna, sem oft leiða til áminningar eða brottvísunar, er lögð áhersla á að þeim leikmönnum sem upphafinu valda sé refsað, ekki síst ef um er að ræða gróft leikbrot eða ögrandi framkomu.

8. Að biðja um spjald á andstæðinginn
UEFA leggur áherslu á að það er óíþróttamannsleg framkoma ef leikmaður biður um áminninu á andstæðinginn t.d. með því að veifa ímynduðu spjaldi. Leikmenn sem gjöra slíkt með áberandi hætti ber að áminna.

9. Hópmótmæli
UEFA leggur áherslu á að grípa verður til viðeigandi aðgerða þegar leikmenn hópast að dómara, eða koma hlaupandi um langan veg til þess að mótmæla ákvörðunum hans. Veita ber a.m.k. einum leikmanni áminningu, ekki aðeins þeim sem upphafinu veldur.

12. Stöðvun leiks vegna meiddra leikmanna
Undanfarin ár hefur verið algengt að leikmenn spyrni knettinum út af til að stöðva leik svo hægt sé að huga að meiðslum leikmanna. Oft á tíðum hafa meiðslin verið smávægileg og ekki gefið tilefni til þess að leikur verði stöðvaður. Lögð er áhersla á að leikið sé áfram þar til dómarinn stöðvar leikinn nema augljóst megi vera að um alvarleg meiðsli sé að ræða.
Úr 5. grein knattspyrnulaganna: dómarinn stöðvar leikinn, ef leikmaður er alvarlega meiddur að hans dómi, og sér um að hann sé færður af leikvelli. dómarinn lætur leikinn halda áfram þar til knötturinn er úr leik, ef leikmaður er aðeins lítillega meiddur að hans dómi
Ef dómari hefur nýtt sér vald sitt til að stöðva leik skal leikur hafinn að nýju með því að láta knöttinn falla. Ef leikmenn sparka knettinum út af til þess að hægt sé að huga að meiðslum leikmanna geta þeir ekki gengið að því sem vísu að fá knöttinn aftur þegar leikur hefst að nýju.

13. Meðferð meiddra leikmanna
Þegar leikmenn verða fyrir meiðslum, skal dómarinn ætíð hafa öryggi þeirra í fyrirrúmi. Að fengnu leyfi dómarans er einum lækni eða sjúkraþjálfara viðkomandi liðs heimilt að koma inn á völlinn til þess eins að meta meiðsli leikmanns. Meðhöndlun meiðsla fer ekki fram á leikvelli nema í undantekningartilfellum (sjá neðangreint). Viðkomandi aðili skal einungis sinna meiðslum leikmanns en alls ekki ræða atvik leiksins við dómara, stofna til fundarhalda með leikmönnum eða sinna öðrum erindum. Í því tilfelli ef ekki er sjúkramenntaður aðili á leikskýrslu viðkomandi liðs er einum forráðamanni heimilt að koma inn á völlinn til þess að sinna störfum hans. Ef forráðamenn liða fara ekki að þessum fyrirmælum ber að líta á það sem óíþróttamannslega framkomu og áminna viðkomandi. Í tveimur efstu deildum karla og Bikarkeppni karla (frá 32 liða úrslitum) fær meiddur leikmaður ekki meðferð á leikvelli og skal hann skilyrðislaust fara út fyrir leikvöll til meðferðar. Undantekning skal þó gerð, þegar markvörður á í hlut eða dómari telur að meiðsli séu alvarleg, t.d. höfuðmeiðsli. Dómari kannar hvort leikmaður geti farið sjálfur af leikvelli, en lætur ella bera hann út á sjúkrabörum.
Í öðrum leikjum í meistaraflokki karla og kvenna, leikjum U23 ára liða og í 2. aldursflokki er hins vegar leyfð stutt meðferð á leikvelli, en leikmaður skal að henni lokinni fara út fyrir leikvöll. Dómari skal heimila leikmanni að koma aftur inn á leikvöllinn eins fljótt og unnt er að meðferð lokinni, en þó ekki fyrr en leikur er hafinn að nýju. Leikmenn skulu koma inn að nýju frá hliðarlínu leikvallar. Dómarinn sér um að leikmaður með blæðandi sár fari af leikvelli. Hann má einungis koma aftur inn á eftir að hafa fengið merki frá dómaranum, sem verður að fullvissa sig um að blæðingin sé hætt.